Under The Sign Of MooN

بسیار دور از هم قد کشیده‌ایم . هر یک بر فراز صخره‌ای بلند و دره‌ای عمیق؛ میانمان که با هیچ خاکستری پر نخواهد شد.

جدایمان کردند؛ از روز اول مهر. با پوشش‌های متفاوت.

مانتو و مقنعه و چادر تیره بر من پوشاندند و تو را با لباس فرم و کله‌ای تراشیده به ساختمانی دیگر فرستادند. من را به مدرسه‌ی دخترانه و تو را پسرانه .

دانشگاه هم که رفتیم جدایمان کردند. با ردیف‌های دور از هم . نیمکت‌های خانم‌ها و آقایان. با درها و راهروها و ورودی‌ها و خروجی‌های خواهران و برادران .

جدایمان کردند و ما بسیار دور از هم قد کشیدیم . در اتوبوس با میله‌ها و در حرم و امامزاده با نرده‌ها و در دریا و ساحل با پارچه‌های برزنتی . ..

آنقدر دور و غریب از هم بزرگ شدیم تا تو شدی راز درک ناشدنی‌ای برای من؛ و من شدم عقده‌ی جنسی سرکوب شده‌ای برای تو.

تا هر جا که دیگر نتوانستند جدایمان کنند، در تاکسی و خیابان، از زور نادانی و بیماری و عقده‌های جنسی، من در پی یک نگاه و توجه و متلک از تو باشم … و تو خود را به من بمالی و برهنگی ساق پایم حالی به حالی‌ات کند و نگاه حریص‌ات مانتو ام را بدرد .

جدا و بسیار دور از هم قد کشیدیم انقدر که تا پایین تنه هایمان معذب مان کرد خیال کردیم عاشق شده‌ایم و چون عاشق هستیم باید ازدواج کنیم و بعد هم با هزاران عقده‌ی بیدار و خفته به زیر یک سقف رفتییم
بسیار دور از هم قد کشیدیم. انقدر که دیگر نگاه‌مان نیز یکدیگر را خوب و درست ندید و نگاه‌های انسانی جای خود را به نگاه جنسیتی دادند درهمه جا. در محل کار، در محافل فرهنگی و علمی و حتی جلسات سیاسی .

و من باید تقاص همه‌ی این فاصله ها را بپردازم . تقاص دوری از تو و بر صخره‌ای دیگر قدکشیدن را . تقاص تو را ندیدن و نشناختن را .

باید که تنم بلرزد وقتی هوا تاریک می‌شود و من تنها در خیابانم؛ وقتی دنبال کار می‌گردم؛ وقتی تاکسی سوار می شوم .

اینجا یک مستراح عمومی است به وسعت یک کشور.

آخر سالیان سال است که در همه جای دنیا، فقط مستراح‌ها را زنانه و مردانه کرده‌اند.

.

+

 الهام گرفته از پست یکی از دوستان خوبم

امشب از ان شب هاییست که می نشینم به مرور کردن و ۲۰ سال زندگیم را می بینم..

امشب از ان شب هاییست که ارامشش را سکوتش را و تنهاییش را دوست میدارم..

امشب دلم میخواهد فردا اردیبهشت باشد و من شمال باشم و بهار نارنج ها مستم کنند..

امشب حس عجیبی دارم .بغض دارم اندکی.حالم خوب است اما..

امشب خاطراتم ٫حس هایم٫خودم٫..میشوند فکر هایم و مدام فکر میکنم..

امشب دلم کسی را چیزی را حسی را میخواهد ...

امشب شاملو میخوانم و بغض دارم...

امشب دلم میخواهد شمال توی بالکن آنجایی همیشگی با ان اهنگ کردی گریه کنم..

امشب دلم میخواهد گریه کنم و این آهنگ یغمایی را ریپیت کنم/جاده..

امشب

امشب حال عجیبی دارم..

امشب من هستم و تنهایی هایی که دوستشان دارم...

امشب ...

.

.

+۴:۲۹ صبح/۱۵مرداد..

+.... شادي خود را به هيچ چيز و هيچ كس وابسته نكن تا هميشه از آن برخوردار باشي

بوی هجرت می آید

و بالش من پُر آواز ِ پَر ِ چلچله هاست. . .

+۱۰/۱/۹۰

+۴:۰۹ صبج

هیچ وقت همه چیز درست نمیشود

چون توقعات ما بیشتر میشود و تغییر میکند

هیچ قله ای آخرین قله نیست.رسیدن غم انگیز است.

"راه بهنر از منزلگاه است"

برویم بی آنکه به رسیدن بیاندیشیم.اما واقعآ برویم...

ن.ابراهیمی

+چلچراغ عزیزم ..

همین حس های رمانس و جاودانه هست

پاییز که میشود

فکرهایم بلندتر میشود و گام هایم استوارتر

قد میکشد احساساتم

چشمهایم بسته میشوند و رویاهایم دورتر

صعود میکنم تمام شب را !

پاییز امسال قطعآ زیبایی خارقالعاده ای برایم دارد

پاییز و این دانشگاهی که فاصله ی چندانی با دریا ندارد و تنهایی...

من

یک مهاجرم

از بهار به پاییز

من

شاید به دنیا آمده ته خلا وجود پاییز را پر کنم..

شاید من رسیده ام..

+پنج سالگی این بلاگ و نوستالژی هایش حس خوبی به من خواهد داد/7مهر 89

آن چنان به روشنی شیفته بودم

که شمعی

روشنم کرد

اما من آن نور را

پیش از چشیدن لذتش هدر دادم

و دیدم که یکسره انعکاس تاریکیم

چرا که سایه ی هیبتم

جاده های مرا از سیاهی انباشته بود. . 

   الساندرو پاناگولیس

از این حوالی که گذر کردی

چراغ ها را روشن کن ٬

در کوچه های نورانی من عبور ِ حجم تو مُقدس است.

 بُگذار آسمان اندکی مال ِ ما باشد

و صعود

صعود تا بینهایت پرواز . . .

.

مرا مملو کن از خودم ٬ از تمام ِ احساسات ِ خوب ِ آغاز !

و به رهگذران مات بگو هیاهوی سرد شهر را فراموش کرده ایم .

و به سفر های دراز خواهیم رفت !!

.

.

از این حوالی که گذر کردی٬

با من باش

در آغوش ِ خدا خواهیم بود !!

از آدمای پوچ متنفرم.

از آدمایی که خرند اما فکر می کنند خیلی حالیشونه متنفرم.

از دخترایی که با ریخت و قیافه ی زنای خیابونی بیرون میان وخیابونا رو بالا پائین می کنند متنفرم.

از آرایشاشون متنفرم.

از ناز و عشوه متنفرم.

از پسرایی که دنیاشون به اندازه شلوارشونه متنفرم.

از تازه به دوران رسیده ها متنفرم.

از بیشتر فک و فامیلام متنفرم.

از نزولخورا متنفرم.

از دامن متنفرم.

از روشن فکر نماهای هیچی نفهم بی سواد کافی شاپ نشین متنفرم.

از این مملکت اسلامی متنفرم.

از احمدی نژاد و امثالهم متنفرم.

از بسیجی و طالبان و حزب الله متنفرم.

از همه ی چیزای پوچ متنفرم.

از رقابت متنفرم.

از نگاه های خاص متنفرم.

از دروغ متنفرم.

از همه ی گذشته ها متنفرم.

از دوستی با بیشتر دوستام متنفرم.

از ذهنهای کوچیکشون متنفرم.

از احساسات گندیده شون متنفرم.

از تکرار متنفرم.

از ... متنفرم!

آنچه هنوز تلخ ترین پوزخند مرا بر می انگیزد چیزی شدن از دیدگاه آن هاست ،

آن ها که می خواهند ما را در قالب های فلزی خود جای دهند ،

آن ها با اعداد کوچک به ما حمله میکنند ،

آن ها با صفر مطلق شان به جنگ با عمیق ترین و جاذب ترین رویا ها می آیند

و ما . . .

+  نادر ابراهیمی/بار دیگر شهری که دوست می داشتم.